Þagnafár fjallar um sorg og áhrif þöggunar á barnssálina. Ljóðin eru ort í minningu föður höfundar og segja skáldaða sögu af ævi hans sem þó byggir á sönnum atburðum. Meginsvið sögunnar er útför yngsta sonar hans en inn í huga ljóðmælanda ryðjast óvæntar minningar um dauða yngsta bróður hans (ljóðmælandans) sem lést af voðaskoti er þeir voru börn, og var þá eins og algengt var boðuð alger þögn um atburðinn. Er látið að því liggja að sú þöggun og skortur á úrvinnslu ljóðmælanda úr atburðinum hafi skert lífsgæði hans verulega um leið og hann skapar sér einstæða sýn á tilveruna.

Eiginkona ljóðmælanda beitir hann miklu líkalegu og andlegu ofbeldi og inn í flækju dauða og þöggunar koma einnig hugsanir hans um þetta ofbeldi og hvernig hann blandar í huga sínum ofbeldi og ást.