Ævisaga þessi er um líf, kveðskap og áhrif skáldprestsins Hallgríms Péturssonar (1614-1674). Hún er skrifuð í tilefni af 350 ára ártíð hans en hann lést 27. október 1674.
Þetta er að mörgu leyti óvenjuleg ævisaga. Uppbyggingin er sú að í fyrri hlutanum er fjallað um staðina sem hann tengdist, Hóla í Hjaltadal, Glückstadt og Kaupmannnahöfn, Suðurnesin og Hvalsnes, og að lokum Saurbæ á Hvalfjarðarströnd. Tveir langir kaflar eru um kirkjurnar sem bera nafn hans, þá í Saurbæ og svo á Skólavörðuholtinu. Í seinni hlutanum er fjallað um kveðskap hans sem og bækur og ritgerðir sem hann skrifaði.

Reynt er að rýna í áhrif sr. Hallgríms allt til þessa dags, m.a. með því að fara ítarlega í deilur í kringum byggingarsögu kirknanna tveggja.
Deiluaðilar vildu eigna sér hann, bæði þeir félagslega sinnuðu og þeir sem vildu byggja kirkjulegt musteri. Sérstök áhersla er lögð á ádeilur sr. Hallgríms til að sýna að kirkja og kristni eiga sér slíka hefð enda er hún sótt til meistarans og örlaga hans, krossfestingarinnar. Þessi ádeila beinist einkum gegn yfirvöldunum og valdníðslu þeirra fyrr og síðar en einnig fær almenningur að heyra það fyrir værukærð sína og vanrækslu við náungann. Þó syndugt mannkyn fái miklar skammir er þarna einnig að finna kraftmikinn náðarboðskap um guðlegan kærleika sem við eigum að bera áfram til meðbræðra okkar og systra.